ADOLYGIAD: The Hound of the Baskervilles yn Theatr Torch gan Sarah Jane Absalom o'r Pembrokeshire Herald ...

Beth, yn enw Duw, oedd Steven Canny a John Nicholson yn ei feddwl pan wnaethan nhw drawsnewid Sherlock Holmes annwyl Syr Arthur Conan Doyle yn farathon ffarsïol a chyflym dros ben, gan daflu jôcs a pharodïau digri ac afresymol ar hyd y ffordd?

Yr ateb, fy ffrindiau, yn ôl pob tebyg, yw un o'r dramâu mwyaf digrif a bywiog y dewch ar ei thraws yn eich bywyd.

Mae ‘The Hound of the Baskervilles’, sy’n cael ei pherfformio ar hyn o bryd yn Theatr Torch, wedi’i strwythuro o amgylch cronni parhaus o barodi ar ben parodi a fars ar ben ffars; wrth gyrraedd tri chwarter y ffordd drwyddi, ni all rhywun lai na meddwl a fydd y cronni comig hwn yn parhau am byth. Fel y dywed Holmes ei hun: ‘Mae pethau’n mynd yn rhyfedd iawn’.

Ond os ydych chi'n disgwyl ffrwydrad, meddyliwch eto. Yn hytrach, mae'r ddrama hon yn mynd yn fwyfwy doniol. Ac mae hyd yn oed Holmes yn cytuno â'i sylw: "Mae pethau'n mynd yn rhyfedd iawn."

Yn ystod yr egwyl, mae rhywun yn y gynulleidfa yn trydar bod y cyflymder yn yr hanner cyntaf yn ‘asthmatig’, ac o ganlyniad mae’r triawd yn penderfynu ailadrodd yr hanner cyntaf yn gyfan gwbl... mewn pum munud yn union; canlyniad hyn oll yw cynhyrchiad y mae’n rhaid ei weld i gredu ei fod yn bodoli.

Mewn sawl ffordd, mae'r ddrama'n ffars o fewn ffars, ac yn gwneud hwyl am ben confensiynau theatr a dirgelwch yn gwbl agored. Mae'r actorion – a elwir hefyd yn driawd 'triptych' sy'n trawsnewid yn hudolus i fod yn ddim llai na 15 cymeriad gwahanol ar y llwyfan – yn aml yn camu allan o'r cymeriad maen nhw'n ei bortreadu ar y pryd ac yn annerch y gynulleidfa'n uniongyrchol, ac yn cadarnhau'n ddi-amwys bod y ddrama gyffro hon, gyda'i chast bach iawn, yn disgyn i anhrefn llwyr. Mae'r fersiwn hon o stori gothig annwyl Conan Doyle – a elwir yn aml yn 'The Play That Goes Wrong' – yn ymarfer bwriadol mewn abswrdrwydd theatrig y mae'r gynulleidfa wrth ei bodd ag ef.

Wedi'i seilio ar fframwaith dirgelwch atmosfferig Conan Doyle yn Swydd Dyfnaint – sy'n adrodd hanes y bwystfil drwg sy'n crwydro dyfnderoedd corslyd Dartmoor yng nghanol y niwl, gan hela etifeddion gwrywaidd teulu Baskerville – mae'r awyrgylch Fictoraidd yn cael ei chwalu gan hiwmor corfforol, trawswisgo a chyflymder cynddeiriog, oll wedi'u coroni gan y 15 cartwn hyfryd hynny. Mae'r rhain yn cynnwys Sherlock Holmes sy'n llawn ohono'i hun; y wraig tŷ Mrs Barrymore, sydd "bob amser yn sgleinio'r pethau pres"; Cecille sy'n trawswisgo ac yn anghofio cau sip ei ffrog o bryd i'w gilydd; a Syr Henry Baskerville, sydd â chyhyrau anhygoel.

Pwy sydd angen propiau pan fo gennych dalentau cyfunol Gareth John Bale (Sherlock Holmes), Jessica Dyas (Dr Watson) a Rick Yale (Sir Henry Baskerville)?

Rhaid dweud bod Bale yn cyflwyno ei gyfres gyflym a chyffrous o gymeriadau, newidiadau gwisg, newidiadau sydyn mewn acenion ac emosiwn dwys, gydag effaith eithriadol. Ond er gwaethaf y gwallgofrwydd di-baid sy'n ofynnol ar gyfer ei rannau, ni fu'n flinedig ei wylio hyd yn oed unwaith. Po fwyaf a roddai, mwyaf oll yr oedd ei gynulleidfa ei eisiau. A wir i chi, mae'r dyn hwn yn actor gwych. Mae'r personoliaeth y mae'n ei rhoi i bob cymeriad yn rhagorol; yn aml, dim ond eiliadau sydd ganddo i newid o Holmes i Barrymore neu o Cecille i Stapleton, ond mae'r trawsnewidiadau hyn yn llifo i'w gilydd yn ddi-dor, fel menyn wedi'i doddi yn llithro oddi ar gyllell.

Mae Jessica Dyas yn cadw’r ddrama at ei gilydd yn hyfryd. Pwy sy'n poeni os nad yw'r lle tân yn codi'n gywir, a phwy sy'n poeni os yw'r gath sydd wedi ei stwffio yn mynd yn hollol oddi ar y trywydd wrth iddi groesi'r llwyfan? Pan fo Jessica Dyas yno, gwyddoch y bydd hi'n ymdopi â'r camgymeriadau technegol hynny gyda phroffesiynoldeb diymdrech. Efallai bod y ferch hon o Hwlffordd yn fach o gorff, ond mae ei phresenoldeb ar y llwyfan yn gadarn fel craig, diolch i'w symudiadau corff manwl gywir, ei mynegiadau wyneb – rhai ohonynt yn gynnil ond yn hynod bwerus – a'i hamseru cywrain. Cryfhawyd ei pherfformiad ymhellach gan yr arwydd achlysurol o chwerthin yn anfwriadol ar y llwyfan, ond mewn cynhyrchiad mor wyllt â hwn, pwy all ei beio?

Yn cwblhau'r triawd grymus hwn mae Rick Yale, y dyn sydd â chyhyrau coesau, breichiau a brest sy'n haeddu sylw arbennig. (Gan fy mod wedi cael y fraint o eistedd yn y rhes flaen, mae'r ffaith hon yn haeddu cael ei nodi o leiaf ddwywaith yn yr adolygiad hwn.

A chan anwybyddu’r cyhyrau am y tro, mae Yale yn dod â phresenoldeb hynod ddoniol a hoffus i gymeriad y Sir Henry Baskerville ifanc, wrth iddo geisio hawlio ei etifeddiaeth gyda’r egni sy’n deillio o fod yn ‘bysgodyn allan o’r dŵr’ yn ei siwt wirïog prysur. Mae’n cyfuno hyder, dryswch ac anghrediniaeth lwyr ynghylch yr hyn sy’n digwydd o’i gwmpas yn wych, ac yn ymgolli yn ei gymeriadau yn ddiymdrech ac yn swynol.

Dylai unrhyw un sy'n gwylio'r cynhyrchiad hwn fod â'u tafod yn eu boch. Wedi'r cyfan, drama yw hon nad yw'n cymryd ei hun o ddifrif, ac mae'r cymeriadau eu hunain yn chwerthin am ben yr holl helynt afresymol; y canlyniad yw bod y gynulleidfa'n cael un o'r perfformiadau gorau rydw i wedi'u gweld ers amser maith. Ac ymatebodd y gynulleidfa – a oedd wedi llenwi'r theatr ddydd Iau – yn gyson i'r actorion wrth iddyn nhw feddwl tybed beth fyddai'n digwydd nesaf. Yn fy marn i, mae hyn yn haeddu adolygiad pum seren.

Bydd ‘The Hounds of the Baskervilles’ yn cael ei pherfformio yn Theatr Torch tan 17 Hydref.

Llun: Media to Motion