Aeth Amanda Griffiths, un o'n hadolygwyr cymunedol, i weld The Hound of the Baskervilles. Mae’n dweud ei bod yn ddrama sydd ‘yn rhaid ei gweld.’ Darllenwch ei hadolygiad isod...

Yr hydref hwn, mae Theatr Torch yn addo cyflwyno Sherlock Holmes fel nad ydych erioed wedi’i weld o’r blaen, wrth iddyn nhw ddychwelyd gyda’u cynhyrchiad newydd o stori glasurol y ditectif chwedlonol, The Hound of the Baskervilles. O fewn 5 munud i olygfa agoriadol yr addasiad, a grëwyd gan Steven Canny a John Nicholson ac sy'n seiliedig ar nofel Arthur Conan Doyle, mae'n amlwg eu bod wedi cyflawni.

Mae Chelsey Gillard yn cyfarwyddo cast bach yn y cynhyrchiad hwn – sy’n hynod gyflym, doniol a llawn comedi ffisegol – o glasur annwyl; mae’n cadw’r gynulleidfa yn pendroni nid yn unig am yr ateb i’r dirgelwch, ond hefyd am yr hyn a allai ddigwydd nesaf ar y llwyfan. O’r cychwyn cyntaf, mae cyfarwyddo manwl a llwyfannu clyfar Gillard yn allweddol, yn ogystal â’r rhyngweithio gwych a’r amseru comig gan Gareth John Bale, Jessica Dyas a Rick Yale, sy’n chwarae llu o gymeriadau mewn cynhyrchiad sy’n dwyn i gof The Play That Goes Wrong.

Mae Gareth John Bale yn dychwelyd i Theatr Torch, y tro hwn mewn rôl gomedi (yn dilyn cydweithrediadau llwyddiannus blaenorol gyda’r awdur Owen Thomas), ac mae’n ei chyflawni gydag egni a hiwmor. Mae’r gofynion corfforol a’r newidiadau gwisg yn unig yn heriol ar gyfer y rhan hon. Mae Bale yn portreadu Sherlock Holmes – y cymeriad sy’n rhoi ei enw i’r ddrama – mewn steil clasurol, ynghyd â Dr Watson (perfformiad gwych gan yr actores leol Jessica Dyas), yn ogystal â chwarae rhannau Jack Stapleton, chwaer Stapleton, Barrymore a nifer o gymeriadau llai eraill. Ar ôl gweld Bale mewn llawer o gynyrchiadau dramatig fel y ddrama wobrwyedig Grav (a aeth ar daith drwy’r DU ac America), pleser pur oedd gweld yr ochr hon i’r actor, wrth iddo drawsnewid o Sherlock craff a chyflym ei feddwl i Stapleton – gyda’i glyt llygad – sy’n dwyn i gof un o ffilmiau James Bond. Eto i gyd, ei bortread o chwaer Sbaenaidd ddeniadol Stapleton sydd yn ddi-os yn uchafbwynt y sioe; mae’n dawnsio ar draws y llwyfan mewn gwisg flamenco, ac yn clicio ei sodlau a chodi chwerthin mawr gan y gynulleidfa. Bydda’n wyliadwrus, Fonesig pantomeim Theatr Torch!

Mae Rick Yale, sy'n newydd i'r Torch, yn wych fel Syr Henry Baskerville; gwelwn ef gyntaf mewn ystafell stêm yn Llundain – sy'n rhoi cyfle am dro modern, gan wneud i chi anghofio am eiliad beth rydych chi i fod i fod yn ei wylio! Syr Henry yw nai Sir Charles Baskerville – a gafwyd yn farw ar y rhosydd o dan amgylchiadau amheus – ac ef yw etifedd cyfoeth y teulu. Mae Yale hefyd yn dod â hiwmor i'r sioe wrth bortreadu amrywiaeth o drigolion gwledig Dartmoor ochr yn ochr â'r gwych Jessica Dyas, gan newid rhwng acenion a nodweddion cymeriadau yn rhwydd.

Mae dyluniad y llwyfan (Kevin Jenkins) yn syml ond yn effeithiol. Cafodd y cefndir sy'n dangos y rhostir ei baentio â llaw gan Laura Martin yn dilyn dyluniad Jenkins, ac fe'i hysbrydolwyd gan baentiadau'r artist George Henry Jenkins o Dartmoor. Mae'r llorfyrddau'n cyrlio i fyny'n ddramatig o flaen y cefndir, ac yn awgrymu gwylltineb y rhostir a dannedd pigog y ci hela. Mae'r sgrin wedi'i rhwygo i awgrymu bod y ci hela newydd rwygo drwyddi, gan adael twll afreolaidd yn ei lle. Mae propiau eraill, fel cratiau a blychau, yn creu'r golygfeydd ar gyfer platfform y trên a'r cerbydau. Mae'r set hefyd yn cynnwys lleoedd tân a drws y gellir eu gostwng i'r llwyfan i bortreadu fflat Holmes a Watson yn Baker Street.

Mae'r gwisgoedd (a ddyluniwyd hefyd gan Kevin James) yn cadw at yr arddull draddodiadol, gan gynnwys het 'deerstalker', clogyn a phibell adnabyddus Sherlock Holmes; siwt drowsus lwyd Watson; a siwt felyn wirion a bywiog gyda phatrwm gwiriog Sir Henry Baskerville. Daw'r rheswm dros ddyluniad y nifer o wisgoedd eraill yn amlwg wrth i'r ddrama fynd rhagddi, pan fydd angen newid gwisg yn gyflym.

Ceri James sy’n darparu'r goleuadau, sy'n newid yn sylweddol – o awyrgylch tywyll ac anodd ei ymddiried ynddo i sbotoleuadau ar y cast wrth iddynt gyflwyno'r cynhyrchiad cyflym. Ceir eiliadau o oleuadau llachar a noeth pan fydd y cast yn torri'r bedwaredd wal ac yn siarad â'r gynulleidfa; yn annisgwyl, nid yw hyn yn torri ar y momentwm, ond yn hytrach yn ychwanegu at natur hurt y stori a'i digwyddiadau.

Mae'r cyflymder yn berffaith ac yn glod i'r cyfarwyddwr, y rheolwyr llwyfan, y cast a'r tîm technegol, gan fod yn rhaid i bob golygfa ddigwydd gyda manwl-gywirdeb – hyd yn oed y funudau hynny sy'n ymddangos fel pe baent yn mynd o'i le – y drws sy'n sownd yn y llawr, y lle tân sy'n siglo'n beryglus uwchben yr actorion, a ffrâm y ffenestr sy'n cau'n sydyn ar fysedd Yale. Drama o fewn drama yw hon, ac fe'i cyflwynir yn wych gyda ffraethineb a brwdfrydedd. Mae'n amlwg bod yr actorion wrth eu bodd â phob munud ohoni!

Mae'r ail act yn cyflymu'r broses am resymau na fyddaf yn eu datgelu rhag difetha'r stori i'r gynulleidfa. Mae rhywfaint o ailadrodd yn dwysáu'r elfen gomig wrth i'r gynulleidfa weld golygfeydd yn cael eu brysio a'u cyflymu, gan arwain y cynhyrchiad tuag at anhrefn bwriadol. Mae gwisgoedd a darnau gwallt yn llacio, mae propiau ar goll neu'n cael eu camddefnyddio, mae acenion yn cymysgu ac mae oedi cyn i actorion ymddangos. Mae'r ffin rhwng y byd creadigol a'r byd go iawn hefyd yn aneglur – adlais o waith Arthur Conan Doyle ei hun. Byddai cynnal hyn dros y cyfnod o wyth noson yn dasg flinedig, felly clod haeddiannol i’r cast a'r tîm creadigol.

Wrth i'r ddrama ddod i ben, gwelwn gipolwg ar y stori ddramatig yr oeddem wedi bod yn ei disgwyl. Y goleuadau a'r gerddoriaeth atmosfferig (sydd bob amser wedi'u crefftio'n hyfryd gan James Williams), y niwl trwchus o fwg yn ymdroelli ar draws y rhosdir, a'r myfyrdod tawel ymhlith y gynulleidfa. Cyflwynir y golygfeydd hyn gydag effaith sydd yr un mor drawiadol. Aeth y ddrama ddwy awr heibio'n gyflym, gan gadw'r gynulleidfa ar bigau’r drain, heb unrhyw syniad o'r hyn oedd i ddod nesaf. Braf oedd gweld rhywbeth mor ddoniol ar y llwyfan, gyda chast llai mewn cynhyrchiad mor gydlynol. Yn ddi-os, byddai wedi gofyn am lawer o waith trefnu, a byddai angen llawer o egni a sylw er mwyn ei hailadrodd nos ar ôl nos. Y canlyniad, er hynny, yw noson ddifyr sy'n llawn chwerthin, gyda chyffyrddiad o ddirgelwch a chythrwfl, ynghyd â golygfeydd bythgofiadwy!

Dyma ddrama na ddylid ei cholli!

Llun: Media to Motion